Kalekumea

Oier Guillan

 

16

 

“Jantzi. Bagoaz”.

        “Nora?”.

        “Basora”.

        “Zerbait gertatzen da?”.

        “Auto bat dago aparkatua atakaren parean. Bizilagun batek deitu dit”.

        Jantzi du eskura duen lehena, mendiko botak plastikoko poltsa batean sartu. Aterpetxearen atarian du zain Maitane, motorra martxan. Isilik doaz mendian gora, Enekak oraindik ere ez ditu guztiz zabaldu begiak.

        “Zuk kafea hartu duzu?”.

        “Gero”.

        Atakaren parera iritsi dira. Autoa aparkatu dute bide bazterrean, bertan dagoen Land Roverraren atzean. Maitane atakara hurbildu da. Itxita dago.

        “Ikusten hau?”. Makila txiki bat lurrean. “Nekanek jarri ohi du. Honek esan nahi du norbait barruan dagoela”.

        Enekak arretaz begiratzen du ezpala. Berehala mugikorra atera du.

        “Zertan ari zara?”, Maitanek.

        Joan da Land Roverraren parera. Argazkiak atera dizkio matrikulari.

        Badoaz barrura. Zidorretik gora egin dute oinez, bata bestearen atzetik. Eguzkiak zuhaitzak laztantzen ditu, baita bide erdian erori direnak ere. Gutxienez badira bat edo bi aurreko aldian ez zeudenak, bidea oztopatzen. “Kontuz”, dio Maitanek. Enekari dar-dar egiten dio mugikorrak eskuan, bide erdian daudela argazki kamera prestatu du. “Han dago”, xuxurlatu du Maitanek. Gerturatu zaizkio atzetik, Enekak argazkiak atera ditu. Ehiztariak ezustea hartu du, baina ez du ezer esan. Begira geratu zaio Enekari, argazkiak ateratzen dituen bitartean. Bi eskuekin heltzen dio kamerari, argazkiak eskuetako dardararekin mugituak atera ez daitezen.

        “Egun on”.

        “Egun on”.

        “Hau terreno pribatua da. Bertatik ateratzeko eskatu behar dizugu”.

        Eskopeta sarean pausatua. Ez du zirkinik egin.

        “Hau mendia da. Ez diot inori kalterik egiten”.

        “Berriz ere esango dizut. Hau eremu pribatua da, eta ezin da sartu. Txartelak argi jartzen du atarian”.

        Enekak audio grabagailua piztu du mugikorrean.

        “Jabearen baimena daukat”.

        “Jabeak iritziz aldatu du”.

        “Eta nortzuk zarete zuek hori esateko?”.

        “Bere partez gatoz”.

        “Zer moduz dago?”.

        “Gaixo”.

        “Bai, badakit. Aspalditik ezagutzen dut. Baita zu ere. Zuk berarekin egiten duzu lan”.

        “Bai”.

        “Berak dio ezin dudala edo zuek diozue?”.

        “Berak dio”.

        “Ba esan dezala”.

        “Ezin du, gaixo dago”.

        “Ba nik hemen egoteko eskubidea daukat”.

        Isilune ezerosoa.

        “Ez diot inori kalterik egiten. Hau mendia da”, errepikatu du. Ez dirudi askoz argumentu gehiagorik duenik. “Askotan egon izan naiz hemen, eta ez dit inoiz arazorik jarri”, tematu da.

        “Ez dugu zertan azalpenik eman. Eskatu dizugu joateko, ez dago besterik”.

        Ehiztariak ez du mugitzeko zirkinik egin. Tiro hotsak urrunean. Balirudike berak ere entzun dituela. Isilik dago, baina ez da mugitzen. Enekak ezagutzen ditu pentsamenduaren tempoak, elkarrizketa batzuk egindakoa da. Ehiztaria ere hausnarrean da, duela egun batzuk Nekanek behiez adierazi zion bezala. Ez zuen lehenago sekula pentsatu nondik datorren hausnartu hitza, zein ote den bere jatorrizko esanahia.

        “Eta zuek zer nolako baimena duzue niri hori esateko?”.

        “Barkatu?”, Maitanek.

        “Baduzue aldundiaren baimenik niri hori esateko?”.

        “Esan dizut lehen. Hau jabetza pribatua da”.

        “Bai, baina nik hemen egoteko eskubidea dut. Hau mendia da, eta ehizan egin dezaket, legala da. Zuek ez duzue ni hemendik botatzeko eskubiderik, aldundiaren baimen batekin ez bada”.

        Pentsakor geratu da Maitane. Eneka, ordea, sutzen hasi da. Ezin izan du inoiz jasan harrokeria, are gutxiago gizonkote baten ahotik baldin badator.

        “Begira, hau grabagailu bat da. Jakin nahi nuke zein den zure izena”.

        “Ez dizut esango”.

        “Zure ahotsa hemen grabatua dago. Ondo ulertu nahi dut esan duzuna. Guk joateko eskatu arren, hemen egoteko baimena duzula diozu”.

        “Bai”.

        “Zein da zure izena?”.

        “Ez dizut esango”.

        “Zure kotxea hor behean dagoena da?”.

        Isilik geratu da. Tiro hots gehiago urrunean.

        “Eneka...”, ahapeka Maitanek, lasaitzeko adierazi nahi duen tonuaz. Maitanek berak heldu dio berriz. “Begira, zuek badituzue lekuak ehizarako. Badaude postuak, eta badaude zozketak, argi eta garbi esan dizut baso honen jabeak ez duela nahi zu hemen egotea”.

        “Ez diot inori kalterik egiten. Denbora asko daramat hona etortzen”.

        “Bai. Baina hori bukatu da, eta listo”.

        Gizona ez da mugitzen.

        “Baimena behar duzue ni bertatik botatzeko”.

        “Begira...”, Enekari suak barrenak hartu dizkio.

        “Eneka...”, Maitanek.

        “...zure ahotsa grabatua dugu, eta zure autoaren matrikula. Poliziari deitu behar badiogu deituko diogu”. Ez zuen sekula pentsatuko polizia hitza aipatuko zuenik.

        “Joango naiz. Baina ez duzue honetarako eskubiderik”.

        Hartu ditu trasteak, eta badoa apurka. Enekak mugikorrarekin jarraitu dio metro batzuetara, nola joaten den grabatzeko. Egin du atakara, igo da autora. Maitane atzean geratu da.

        Ospa egin duenean, Maitane hurbildu zaio. “Eneka, hau ez zen beharrezkoa”. Enekak nahiago zukeen eskerrak ematea, eskura dituen tresnak erabili izana kausa noble baten alde. “Segur aski herrikoa da, eta ezaguna, Nekaneri ez zaio komeni herrikoekin gaizkiegi bukatzea”. “Baina orduan zergatik bidali gaitu hona? “Segur aski inoiz baimena emango zien, edo ezikusiarena egingo zuen besterik gabe, ezin ziolako kontu honi erreparatu, edo haren gurasoek ere betidanik egin izan dituztelako horrelakoak. Baina garaiak aldatu dira, Nekane gaixo dago, eta nik uste hainbat kontu bideratuak utzi nahi dituela. Berez ez ditu ehiztariak inoiz gogoko izan”.

        Erruaren ziztada sentitu du Enekak tripetan. Akilesen orpoa. Gezia orkatilan, suak barrenak hartzen dizkionean egoera injustu baten, edozein egoera injusturen aurrean.