HIRU

Behi-esne usaina gosaritan, Presen. Horrexek ematen dit higuina. Katilukada kafe hartzen dut nik, ez pentsa derrigortzen nautenik; besterik ez genuen behar. Baina hemen seinan-seinan jartzen gaituzte gosaltzeko eta jende gehienak kafesnea nahi izaten du, eta hor ateratzen digute mahaira metalezko pitxerkada bat behi-esne bero kafearenarekin batera. Harexek ematen dit niri atzerakoa, Presen. Horixe du honek txarra; goiza horrela hasi beharra.

        Entzun, orain kontatu egingo dizut. Orain, aditzen ez didazula dakidanean, askoz errazagoa da. Ez nituen hamahiru urte izango. Neska kozkor belaun-gorri bat baino ez nintzen ni orduan. Behiak jezteko beste bai, beinke. Huraxe izaten zen nire goizeroko lana. Dozena erdi behi ziren gurean orduan, eta azkenarekin ari nintzen, aulkian jarrita, Felixen ahotsa entzun nuenean. Badakizu, zuen etxeko atartera joateko gure korta paretik pasa beharra dago eta atetik ikus nezakeen edanda zetorrela, batek daki nondik. Pausoa nahiko zuzen ematen zuen, baina bi kolpetan bezala; zango berbera luzatzea eta lurrean pausatzea koordinatu beharreko bi ekintza balira bezala, eta bere kautarako hizketan zetorren. Begiak errapeetara nik, eta zist eta zast, pentsatuz, gizajoa, ederrak entzuteko dago. Baina hark ni kortan ikusi, eta prima, esan zidan, zatoz hona, prima, eta ni ez nintzaion joan eta bera etorri zitzaidan eta balantza egin eta oinaz esne-ontzia irauli zuen eta behiaren bizkarrari heldu zion ez erortzeko. Etorri, prima, egin zidan, eta besotik heldu zidan, fuerte. Eskuen laztasuna, arnasa belarrian, esne putzua kortako sats gainean eta belaun gorri bi dardarka.

        Bekarrak kendu gabe neuzkan oraindik.

        Astebetean ez zitzaidan besoko beltzunea joan.

        Artean ez nekien ezer.

        Askotan pentsatu izan dut jakin izan banu berriz ere etxera gonbidatuko ote zintudan. Jakinda. Eta ez dakit, Presen; ez dakit.