5
AITAREN ITZALA

La Polla Recordsen soinu-ekaitzaren ondoren ere hutsune isil batek gogorarazten zidan atzean zerbait geratu zela, atzean beti geratzen dela zerbait.

        Hugo eta biok Zeferinaren liburu-dendara joan ginen, Argentinako diktadurari buruzko hitzaldi baten aitzakian. Jendea isilik zegoen, airea bera etetearen beldur. Hitzik egin gabe sartu ginen, memoria minduak arnastuz. Pelado Dri zen hizlaria. esmari buruz hitz egin zigun, Argentinako diktadura militarraren garaiko atxiloketa, tortura eta sarraski zentro klandestinoaz. Peladok ihes egitea lortu zuen, esman bahitu eta torturatu ondoren, Paraguairantz ibaia zeharkatuta. Hildakoen artetik itzulitako mamu bati bezala entzun genion. Pelado gure aita izan zitekeen, antzik txikiena ez zuen arren.

        Amaieran, liburu-denda husten ari zela, Zeferinarekin hizketan ibili ginen, Peladok arretaz aztertzen gintuela. Gure taldera hurbildu zen:

        —Salvador Armendarizen semeak al zarete? —esan zuen, dagoeneko jakingo balu bezala.

        Bihotza taupaka jarri zitzaidan.

        —Bai... nola dakizu? —esan zuen Hugok.

        —Berdin-berdinak zarete —esan zuen Peladok—. Ispiluak bezala!

        Airearen pisua aldatu zen. Zorabiatuta nengoen.

        —Gure aita ezagutu zenuen? Ba al dakizu ezer berari buruz? —esan zuen Hugok.

        Peladok geldi-geldi iraun zuen, baita denborak ere. Gero besarkatu egin gintuen, begiak bustita. Ez zen edozein besarkada, aspaldian gordetako doluminezkoa baizik, keinu bakarrean kontsolamendua ekarri nahi duena.

        —Zuen aita ezagutzeko zortea izan nuen, bai —esan zuen—. Guretzat “El Vasco” zen. Ausarta, sendoa, kidea. Ikusten dut ez dakizuela, eta sentitzen dut esatea esmatik ihes egiten saiatu eta hil egin zutela. Beti zeraman aldean zuen argazkia. Ihes egiteko bulkada ere ez zitzaion etorri bere burua salbatzeko behar hutsetik, edo borrokari berriro lotzeko erabakitik, zuengatik egin zuen. Zuekin berriro elkartzeagatik, milikoen gainetik.

        Errebelazioak itsaso amorratu batek bezala jo gintuen: aitak berekin eraman gintuen azken uneraino. Gurekin berriz elkartzeagatik eman zuen bizia.

        —Beti gogoratzen dut guri kantuan —esan zuen Hugok—. Baita bere itsasontzian ere, utzi zizkigun filmengatik. Orain horma bat igotzen gogoratuko dut, gure argazkia poltsikoan. Eta tiro bat.

Liburu-dendatik atera ginen, apurtuta eta aldi berean inoiz baino osoago, munduarekin haserre baina aldi berean adiskidetuago, gu besarkatzeagatik hil zen aitaren memoriari esker. Iruñeko haizea jada ez zen hain hotza, zerbait aldatu zen: hutsuneak hor zirauen, baina ez hain huts, ez hain hil. Aitak maite gintuen eta gu, azkenik, bere heriotzaren oihartzun bizia ginen.